Fundusze inwestycyjne to nie lokata

Wracając z Seeccampu wpadła mi w rękę czwartkowa Wyborcza. Jeden z redaktorów (nie pamiętam nazwiska) opisał swoją sytuację – związaną z wizytą doradcy finansowego. Poszło oczywiście o polecenia. Ofertę sprzedawcy określił jako mizerną. Ale mimo to poproszono go o polecenie 10 osób.

Na liście tematów, które chciałem zawsze poruszyć jest także ten – a mam tu swoje własne przemyślenia. To tak na weekendową lekturę. Lekkostrawnie i nie będzie mowy o liczbach.

Co znaczy „polecać”?

• mamy, korzystamy i się nam bardzo podoba
• nie mamy, ale bardzo się nam podoba
• nie mamy, nie potrzebujemy, nawet nie podoba nam się w ogóle, ale komuś może to być bardzo przydatne (w końcu go znamy)

Dlaczego więc w przypadku finansów miałoby być inaczej?

A jak to jest w finansach?

I tu już zupełnie nie rozumiem ani jednej ani drugiej strony – jeżeli coś co mi oferują (np. jakiś super odkurzacz) nie podoba mi się i straciłem godzinę na słuchanie jaki on jest świetny dlaczego miałbym fundować tę wątpliwą przyjemność innym bez ich wiedzy i zgody? Nawet jak mi nie jest to potrzebne – to znając osoby, które np. z powodu choćby jakiegoś uczulenia na kurz mogłyby być zainteresowane – telefon do sprzedawcy im podam. Ale nigdy odwrotnie! Bardzo takiego namawiania na podanie kontaktów nie lubię. I nie stosuję. A argumenty mogą być bardzo przekonujące… ale nie dajmy się. Miejmy po prostu swoje zasady.

Jaka byłaby Twoja reakcja gdybym poprosił Cię, jako czytelnika bloga, abyś przesłał do mnie 100 adresów e-mail Twoich znajomych abym mógł im opowiedzieć o usługach portalu czy też o moim blogu? 

Jakie mam zasady…

W grupie najbliższych znajomych przyjęliśmy taką właśnie niepisaną zasadę (i to tak jakoś w naturalny sposób) – pod żadnym pozorem nikomu nigdy nie przekazujemy naszych kontaktów. To takie proste. Wystarczy odmówić ich podania – a powołując się na zasady – możemy mieć prawie pewność, że temat nie będzie dalej drążony. A jeżeli będzie to… świadczy to o naszym rozmówcy. Nie dajmy się zmanipulować.

Nie znaczy to, że nawzajem nie polecamy sobie wielu ciekawych produktów czy też usług. Wręcz przeciwnie. Ale robimy to w zupełnie inny sposób. Jeżeli skorzystałem z jakiejś usługi, lub nie skorzystałem, ale bardzo mi się podoba lub wiem, że dla kogoś może być przydatna – to JA MU O TYM POWIEM. I to z przyjemnością. I podam kontakt do osoby, która zajmuje się sprzedażą takiego produktu lub takie usługi świadczy. Czyli polecę tę osobę lub produkt. I wtedy to moi znajomi decydują, czy chcą się skontaktować i skorzystać, czy też nie. I na tym moim zdaniem polegają polecenia. Takie prawdziwe.

Co zyskuję stosując się do moich zasad?

• nie dzwonią do mnie sprzedawcy, zaczynając rozmowę „nasz wspólny znajomy, pan Karol, prosił abym Panu powiedział o naszej świetnej ofercie” – po czymś takim (podobnie jak redaktor Gazety Wyborczej) zaraz dzwonię do Karola z pretensjami. Jeżeli to takie dobre to Karol mógł mi o tym sam powiedzieć przy najbliższym spotkaniu – lub nawet przekazać telefonicznie lub mailem. Szczerze – może jeden raz musiałem taki telefon wykonać…
• sam nie obawiam się telefonów z pretensjami od znajomych - gdyż cenię sobie te kontakty – i nie rozdaję ich na lewo i prawo,
• jeżeli ktoś mi coś poleca – to wiem, że z pewnością zrobiło to na nim wrażenie i szczerze chce się tym ze mną podzielić, a nie że pod naciskiem podał komuś mój kontakt. Wtedy jest o wiele większa szansa, że się tym zainteresuję.

Jak to powinno moim zdaniem wyglądać..

Może Cię także zainteresować...: